یک جستجوگر شعر

بیژن الهی که متولد تیرماه ۱۳۲۴ بود، عصر سه شنبه ۱۰ آذر (اول دسامبر) بر اثر عارضه قلبی درگذشت.

او که از شمار شاعران موج نو بود، نخستین شعرش را در مجله طرفه و برخی از ترجمه هایش را در مجله اندیشه و هنر منتشر کرد.

اسماعیل خویی، شاعر، درباره بیژن الهی به بی بی سی فارسی گفت: “با رفتن او دفتر یک گونه از شعر نیمایی بسته می شود.”

به گفته آقای خویی، “او شاعر نوآوری بود. یک جستجوگر شعر بود و با آنچه داشت هرگز راضی نمی شد. هر راهی که می رفت و هر کاری که می کرد، برای این بود که گونه های شعر خودش را نوتر کند.”

به گفته آقای خویی در اندیشه های آقای الهی دگرگونی هایی ایجاد شده و به عرفان روی آورده بود.اسماعیل خویی همچنین گفت: “او به عالم عشق به معنای عرفانی اش راه یافت و ترجمه های خوبی از شعرهای منصور حلاج ارائه کرد.”

بیژن الهی آثاری از شاعران فرانسوی از جمله “اشراق‌ها” اثر آرتور رمبو و “ساحت جوانی” اثر هانری میشو را ترجمه کرد.

اسماعیل خویی گفت: “او زبان فرانسه را خوب می دانست. قصدش از پژوهش در شعر فرانسه، بیشتر آموختن بود تا ترجمه کردن ولی دید که ترجمه شعر هم زمینه ای است برای تمرین سرودن.”

بیژن الهی مدتی همسر غزاله علیزاده، نویسنده، و مدتی همسر ژاله کاظمی، از پیشکسوتان دوبله در ایران، بود.

به گفته آقای خویی، “بیژن الهی و غزاله علیزاده در مدتی که با هم زندگی کردند، از یکدیگر بسیار آموختند.”

آقای الهی جز ترجمه و سرودن شعر، نقاشی هم می کرد.

جزییات مراسم تشییع و خاک‌سپاری آقای الهی هنوز اعلام نشده است.

شعری از بیژن الهی

دورتر، سخت دورتر، یک فلس ِ من به زیر صلیب افتاده ست

آیا روز است؟

از گرمای زیاد، نقاب هامان را برمی داریم. می رویم

به دور، به آنجا

زیر صلیب، تخم مرغی نصف می کنیم و به هم می زنیم: به سلامتی

و مرگ، دره را، نفس زنان، نقره ای می سازد

دورتر، صفحه موسیقی، زیر صد ناخن مه گرفته زیبا می چرخد

و صدا، همان صداست

آیا روز است؟



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *