یک جستجوگر شعر

بیژن الهی که متولد تیرماه 1324 بود، عصر سه شنبه 10 آذر (اول دسامبر) بر اثر عارضه قلبی درگذشت.

او که از شمار شاعران موج نو بود، نخستین شعرش را در مجله طرفه و برخی از ترجمه هایش را در مجله اندیشه و هنر منتشر کرد.

اسماعیل خویی، شاعر، درباره بیژن الهی به بی بی سی فارسی گفت: “با رفتن او دفتر یک گونه از شعر نیمایی بسته می شود.”

به گفته آقای خویی، “او شاعر نوآوری بود. یک جستجوگر شعر بود و با آنچه داشت هرگز راضی نمی شد. هر راهی که می رفت و هر کاری که می کرد، برای این بود که گونه های شعر خودش را نوتر کند.”

به گفته آقای خویی در اندیشه های آقای الهی دگرگونی هایی ایجاد شده و به عرفان روی آورده بود.اسماعیل خویی همچنین گفت: “او به عالم عشق به معنای عرفانی اش راه یافت و ترجمه های خوبی از شعرهای منصور حلاج ارائه کرد.”

بیژن الهی آثاری از شاعران فرانسوی از جمله “اشراق‌ها” اثر آرتور رمبو و “ساحت جوانی” اثر هانری میشو را ترجمه کرد.

اسماعیل خویی گفت: “او زبان فرانسه را خوب می دانست. قصدش از پژوهش در شعر فرانسه، بیشتر آموختن بود تا ترجمه کردن ولی دید که ترجمه شعر هم زمینه ای است برای تمرین سرودن.”

بیژن الهی مدتی همسر غزاله علیزاده، نویسنده، و مدتی همسر ژاله کاظمی، از پيشکسوتان دوبله در ايران، بود.

به گفته آقای خویی، “بیژن الهی و غزاله علیزاده در مدتی که با هم زندگی کردند، از یکدیگر بسیار آموختند.”

آقای الهی جز ترجمه و سرودن شعر، نقاشی هم می کرد.

جزييات مراسم تشييع و خاك‌سپاری آقای الهی هنوز اعلام نشده است.

شعری از بیژن الهی

دورتر، سخت دورتر، يک فلس ِ من به زير صليب افتاده ست

آيا روز است؟

از گرمای زياد، نقاب هامان را برمی داريم. می رويم

به دور، به آنجا

زير صليب، تخم مرغی نصف می کنيم و به هم می زنيم: به سلامتی

و مرگ، دره را، نفس زنان، نقره ای می سازد

دورتر، صفحه موسيقی، زير صد ناخن مه گرفته زيبا می چرخد

و صدا، همان صداست

آيا روز است؟



دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *