آنقدر بیژن الهی خاموش بود

بیژن الهی، شاعر، مترجم و نقاش که در سه دهه اخیر در خاموشی گذران عمر می‌کرد، ساعت ۶ بعدازظهر سه شنبه نهم آذرماه در راه رسیدن به مطب پزشک و چند قدم مانده به آنجا فوت کرد. الان هم گروهی از دوستان و نزدیکانش منتظر هستند تا امروز (پنجشنبه) ساعت ۰۳:۴ بامداد سلمی الهی تنها دختر بیژن الهی و غزاله علیزاده از فرانسه به تهران بیاید تا درباره مراسم تشییع و خاکسپاری پدرش تصمیمات نهایی گرفته شود.

آنقدر بیژن الهی خاموش بود که در این ۳۰ سال اثری از او چاپ و منتشر نشد با آنکه شواهد و قرائن دال بر فعالیت گسترده ادبی‌اش در این سال‌ها بوده است و علاوه بر شعر در زمینه ترجمه نیز همچنان فعالیت می‌کرده است. یکی از این ترجمه‌ها، زمان از دست رفته مارسل پروست است که ادعا می‌شده از ترجمه شادروان سحابی بهتر است و البته تا این ترجمه منتشر نشود، نمی‌شود در این باره داوری کرد. بیژن الهی چون در یک خانواده متمول بزرگ شده و در این خانواده‌ها باب بوده که فرزندانشان دکتر و مهندس شوند، با هنرمند بودنش مخالفت‌هایی می‌شده است. در حالی که او زیرنظر جواد حمیدی نقاشی فراگرفته و حتی مادرش نیز در مکتب کمال‌الملک و به شیوه سنتی نقاشی را بلد بوده است. بیژن نقاشی‌های خود را پس از بینال چهارم که در سال۴۴ برگزار شده است، از بین می‌برد و از آن تعداد فقط چهار تابلو باقی مانده است. داریوش اسدی کیارس مقاله‌یی درباره این نقاشی‌ها در مجله تندیس منتشر کرده که در آنجا این آثار را بررسی کرده که پس از آن نیز دیگر نقاشی نکرده هر چند همچنان نقاشی را از روی کنجکاوی دنبال می‌کرده است. آثار فراوان بیژن الهی در آینده نزدیک منتشر خواهد شد، در این رابطه قرار است که انجمنی تشکیل شود و شمیم بهار منتقد سینمایی که او هم در خاموشی زندگی می‌کند، مسوولیت انتشار این آثار را بنابر خواست بیژن الهی بر عهده دارد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *