عکاسی اروتیک | ترکیب بندی‌های بی نظیر شهوت جنسی و عشق بازی

عکاسی شهوانی (به انگلیسی: Erotic Photography) شاخه‌ای از عکاسی هنری است که در آن شهوت جنسی و حتی عشق بازی به تصویر کشیده می‌شود هرچند که برهنه بودن سوژه محور اصلی نیست و ممکن است به‌طور کامل برهنه نباشد. قدمت این نوع عکاسی به سال‌های ۱۸۳۵ تا دههٔ ۱۹۶۰ برمی‌گردد و ماهیت آن با پورنوگرافی متفاوت است. در ضمن نمی‌توان چنین عکاسی را به پورنوگرافی ربطی داد.

در عکاسی شهوانی سوژهٔ اصلی عکاسی برهنه اندام انسان است. دکور، لباس، و چهرهٔ انسان در کانون توجه قرار ندارند. قبل از سال ۱۸۳۹، تصاویر برهنگی و اروتیک به‌طور کلی شامل نقاشی‌ها، طرح‌ها و حکاکی‌ها بود. در آن سال، لوئیس داگور اولین روند عملی عکاسی را به فرهنگستان علوم فرانسه ارائه داد.

هر عکسی جدا از اینکه چه اندازه از نظر بصری و تکنیکی درخشان باشد، نمی‌تواند موفق باشد مگر اینکه از عشق و روابط انسانی نشات گرفته باشد و بیانگر انسان در روبرو شدن با سرنوشتش باشد.

در عکاسی نود به طور کلی تمام یا بخشی از بدن برهنه انسان (زنانه یا مردانه) سوژه عکس می باشد. حال آنکه یکی از مهمترین تفاوت های عکاسی هنری نود با سایر عکس هایی که از بدن برهنه انسان گرفته می شود، به ویژه عکس های پورن، تمرکز بر به تصویر کشیدن زیبایی های اندام انسان بدون تاکید بر جنبه های سکسی و شهوانی اندام انسان است.

بدین معنی که در عین حال که اندام جنسی در مرکز توجه عکاس قرار دارند و دستمایه خلق آثار هنری می شوند، در این نوع عکاسی هدف تحریک جنسی مخاطب و بیننده و یا تنها نمایش اندام جنسی زنانه یا مردانه نیست.

در واقع آنچه که به عنوان نقطه قوت عکس های نود هنری قابل توجه و تاثیر گذار مطرح است، توانایی عکاس در منحرف نمودن ذهن بیننده از تمرکز بر ویژگی های جنسی و شهوانی اندام انسان است. با توجه به قدرت و توانمندی حس شهوت و جنسی در انسان، این امر یکی از بزرگترین چلنج هایی است که در پیش روی عکاس نود قرار دارد.