نشریه الکترونیکی سه‌پنج

    از چشم دریده‌ی کلاغان | محمدحسن مرتجا

    دارند صدایش را
    ترانه هایش را
    به آسمان می برند پرندگان
    نگاه
    دارند دهانش را
    از چشم دریده‌ی کلاغان
    به آسمان می برند
    و چه تب آلود است
    این گلو
    چنان پرده های آخر را
    با مرگ می رقصید
    که حتم داشتیم
    مرگ این بار بی او نرود
    از این غروب
    دارند
    از دهان بندری اش
    از طاووس های رها شده از
    موج گیتارش
    کودکان آمده از اعماق دریا
    گل می چینند و
    ترانه می برند
    چنان به سایه ی عقابی
    به راه چشمانش خیره بود
    که آخر آن عقاب
    ربودش
    دارند
    از هند سوخته ی شانه هایش…..
    دراند ، از سبوی خالی و پربان اشکهایش….
    آه …
    شاعر
    اکنون اصلاح خلقت توست
    تو، رها شدی
    تا همان پرنده ای باش
    که باید ……..!

    | محمدحسن مرتجا |

    سه‌پنج

    , , ,

    یک پاسخ به “از چشم دریده‌ی کلاغان | محمدحسن مرتجا”

    1. ناشناس نیم‌رخ
      ناشناس

      یاد ِ ایران

      ..

      خودم در خارج و اما ، خاطر و جانم در ایران است

      قدم در ساحل بوستون ، که چمخاله بدان سان است

      به پاریس و بُن و لندن ، به گردش در ، چو می گردم

      به میدان ، محسنی باشم ، و میدان ِ ولیعهدم نمایان است

      خرید ِ کفش ، در پاریس ، بُن ، وَ یا لندن

      ز ِ سر چشمه و شاه آباد ، به فکر من نمایان است

      سپاهان و ز ِ شیراز و ، ز ِ تهرانم به چشم آید

      به برلین در ، چو می گرَدم ، که خاطر ها فراوان است

      چو بوی ِ لایف بوی آید ، مکانی در اروپا هم

      رَوَم در بندر ِ عباس ، کزین بوها فراوان است

      رطوبت با کمی گرما ، چو شرجی را تداعی کرد ، نظر آید

      بندر ِ عباس ، که امواج ِ خلیج فارس به بلوارش فراوان است

      پس از کم ، بارش ِ باران ، ز ِ بوی ِ برگ و خاک ِ این دیار ِ دور

      نفس های عمیقم را ، شمال و بوی ِ شالیزار ، خواهان است

      همی بوی ِ برنج ِ خیس ، به عصر و بوی ِ شالیزار ز ِ آستانه

      به چای ِ گس ز ِ لاهیجان و عطر ِ دلپذیرش را ، نمایان است

      ز ِ پل های جهان را ، وصف ِ زیبائی ، به عکسی چون ، نگاه افتد

      سی و سه پل ، بسی زیباتر از پل های دیگر هم به سامان است

      ..

      سوز

    دیدگاهتان را بنویسید