مبارزه با سانسور راه حلی رادیکال می‌خواهد.

حسین ایمانیان

مبارزه با سانسور راه حلی رادیکال می‌خواهد. مبارزه با سانسور این نیست که بیانیه بدهیم و روضه‌خوانی سر گور این و آن برگزار کنیم یا نگذارند بکنیم. مبارزه با سانسور و سرکوب و حبس نویسنده‌ها نیازمند برجسته‌کردن یک مرزبندی مشخص است. مثلن می‌بایست متنی را امضا کنیم که ما نویسنده‌های این نامه هرگز کتاب‌های‌مان را به زیر تیغ سانسور نمی‌فرستیم. که هرگز کتابی را به اداره‌ی سانسور نمی‌دهیم تا تأیید کنند. تنها در این صورت است که معلوم می‌شود چه کسانی حاضرند مبارزه کنند. هزینه‌ی مبارزه با سانسور تن ندادن به رسمیت است. تن ندان به مصاحبه با «فرهنگی‌کاران امنیتی‌»ست. بلندترین صداها در مبارزه به اشاره‌ای می‌پرند توی بغل نشریات کارگزارانی و مصاحبه‌های سوسیالیستی پس می‌دهند. باید دست کشید از توبره و آخور، وگرنه با هزارتا بیانیه و روضه‌خوانی و اعتراض در فضاهای مجازی هیچ آبی گرم نمی‌شود. مسخره‌ست که با سانسور مبارزه کنی و هرساله کتاب‌هایت را تحت مجوز ارشاد منتشر کنی و اینگونه سانسور را تأیید و بازتولید کنی.
سه عضو کانون نویسنده‌گان را دادگاهی و بازدداشت کرده‌اند؛ اما نویسنده‌ی ایرانی چنان اخته شده که جز به اشتراک‌گذاشتن خبر و بیانیه کاری ندارد بکند.
این‌قدر اخته شده‌ایم که با این‌همه امکانات برای پریدن از روی سانسور یک نشریه‌ی انتقادی مستقل نتوانسته‌ایم تولید کنیم.
همه مشغول زرزر کردن‌ایم، به‌خصوص آن‌ها که دنبال خوشبختی رفته، از مملکت فرار کرده‌اند و باز دارند درباره‌ی ایران اظهارفضل می‌کنند.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *