به کانال ما در تلگرام بپیوندید

رو تخت دراز کشیدی، به سقف خیرهای، و پارتنرت کنارت خوابه.
تازه یه رابطهی فوقالعاده داشتی.
اما یه چیزی تغییر کرده…
قبلاً هفتهای سه بار بود، حالا شاید یه بار، یا حتی هر دو هفته یه بار.
طبیعیه؟ چیزی از بین رفته؟ یا این همون چیزیه که توی رابطههای بلندمدت پیش میاد؟
نگران نیستی، فقط کنجکاوی.
عشق هنوز هست، ولی اون عطش اولیه کمتر شده.
شاید عشق فقط به تعداد رابطههات مربوط نباشه — شاید مهمتر از اون، کیفیت تجربهست.
با این حال، یه سوال توی ذهنت میمونه:
آیا همهی زوجها اینو تجربه میکنن؟ یا فقط ما اینجوری شدیم؟
خبر خوب اینه که تنها نیستی.
یه پژوهش جدید با عنوان
«عشق رمانتیک و تعداد رابطه جنسی: چالشی برای باورهای رایج»
به قلم آدام بود، مارتا کووال، فابیو کاناس آگدو و فیلیپ کاوانا
پاسخهای جالبی برای این سوال داره.

تصور ما از رابطهی عاشقانه و سکس 💞
سالها تصور میکردیم عشق بیشتر یعنی رابطهی جنسی بیشتر.
نظریههای قدیمی مثل نظریهی مثلثی عشق استرنبرگ (۱۹۸۶) میگفتن
شور و اشتیاق عامل اصلی سکس در روابط عاشقانهست —
اما با گذر زمان، این شور فروکش میکنه.
ولی همه با این دیدگاه موافق نبودن.
لیزا دایموند (۲۰۰۳) و استفانی کاچوپو (۲۰۱۲) گفتن که
عشق و میل جنسی همیشه همزمان نیستن.
ممکنه دو نفر عشق عمیقی داشته باشن، اما میل جنسی زیادی نه.
یا برعکس، رابطهای پر از سکس، اما بدون صمیمیت واقعی.
تحقیقات دیگه هم عواملی مثل جذابیت ظاهری، ویژگیهای شخصیتی، و باورهای مذهبی رو دخیل دونستن.
با این حال، تا همین اواخر کسی دقیق بررسی نکرده بود
آیا خودِ «شدت عشق» واقعاً روی تعداد رابطهی جنسی تأثیر داره یا نه.
(mh=0_Ft7Yr5XILV7BKZ)16.jpg)
آیا عشق بیشتر یعنی سکس بیشتر؟ 😏
تیم تحقیقاتی A. Bode دقیقاً دنبال همین سوال رفتن:
آیا میزان عشق واقعاً تعیین میکنه چقدر رابطه دارید؟
یا ما فقط زیادی نقش عشق رو در تختخواب پررنگ کردیم؟
فرضیههاشون اینا بودن:
- زوجهای تازهکار بیشتر سکس دارن.
- عشق شدیدتر، رابطهی بیشتر.
- هر چی بیشتر به پارتنرت فکر کنی، بیشتر سکس داری.
- و هر چی تعهدت کمتر باشه، رابطهی جنسی بیشتری خواهی داشت (!)
برای آزمایش، از ۷۲۰ نفر خواستن پرسشنامهای پر کنن که شامل
مدت رابطه، شدت عشق، میزان فکر کردن به پارتنر، و سطح تعهدشون بود.
و البته یه سوال ساده ولی اساسی:
> «هفتهای چند بار با کسی که دوستش داری رابطه داری؟»
نتایج غافلگیرکننده 😮
خب… هیچکدوم از اون فرضیهها درست از آب درنیومد!
مدت رابطه؟ بیتأثیر.
شدت عشق؟ نه.
فکر کردن زیاد به پارتنر؟ تاثیری نداره.
تعهد بالا یا پایین؟ هیچ تفاوتی ایجاد نکرد.
پژوهشگران خودشون گفتن:
> «مدل ۱۴ متغیرهی ما فقط ۴.۰۶٪ از تفاوت در دفعات رابطهی جنسی رو توضیح میده.»
یعنی چی؟
یعنی عشق رمانتیک، حداقل با تعاریف فعلیمون، تأثیری روی تعداد رابطهها نداره.
,webp/026/625/655/1280x720.17490838.jpg)
عوامل مؤثر واقعی 🔍
البته چند نتیجه منطقی بود:
- هر چی پارتنرت جذابتر به نظرت بیاد، احتمال رابطهی بیشتر هم بالاتره.
- سلامت جسمی پایینتر کمی باعث کاهش دفعات رابطه میشه.
اما نکات عجیب هم داشت:
- برخلاف تصور، شرکتکنندههای مسنتر بیشتر سکس داشتن.
- و شرکتکنندههای همجنسگرا کمتر گزارش رابطه داشتن،
که احتمالاً به خاطر فشارهای اجتماعی یا تفاوت در هنجارهای رابطهایه.
(mh=BaxPUjA5FK5ot5ww)11.jpg)
یعنی چی؟ ❤️
شاید کل این مدت، سوال رو اشتباه میپرسیدیم.
شاید عشق و سکس اونقدر که فکر میکردیم به هم گره نخوردهن.
پژوهشگرها نوشتن:
> «نتایج حیرتانگیزن. اگر عشق پیشبینیکنندهی رابطهی جنسی نیست، پس چی هست؟»
شاید عوامل بیرونی مثل استرس، سبک زندگی یا نگرانیهای فردی نقش پررنگتری داشته باشن.
شاید بعضی پارتنرها به شکل طبیعی وارد فاز رابطههای کمتر اما رضایتبخشتر میشن.
در هر صورت، یه چیز روشنه:
عشق تقویم سکس نداره.
پس اگه با پارتنرت رابطهی عمیق و صادقانهای داری
ولی هر روز سکس نمیکنین —
نفس عمیق بکش.
علم میگه هیچ مشکلی نداری. 💬

دیدگاهتان را بنویسید
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.