نشریه الکترونیکی سه‌پنج

بررسی فیلم “Maya & Samar” محصول ۲۰۲۵ و سکانس رابطه‌ی جنسی طولانی، عمیق و پرحرارت میان نیکولت پیرس (در نقش مایا) و آماندا بابایی ویرا (در نقش سمر) از زاویه دید اِروتیسم، روان‌شناسی شهوانی و پویایی روابط لزبین، ما را با یکی از ملموس‌ترین بازنمایی‌های «اتصال روحی از طریق کاتالیزور بدن» مواجه می‌کند.

طولانی بودن و شدت (Intensity) این سکانس در کنار برهنگی کامل بالاتنه و نمایش واضح سینه‌ها، صرفاً یک تمهید بصری نیست، بلکه بار روانی عظیمی را در طول روایت فیلم تخلیه می‌کند. در ادامه، این سکانس از سه جنبه‌ی اصلی تحلیل می‌شود:

۱. روان‌شناسی شهوانی: طول زمان سکانس به عنوان ابزار «زمان روانی»

در روان‌شناسی شهوانی، تفاوت رویکردِ پورنوگرافی با اِروتیسم هنری در نحوه مدیریت زمان است. طولانی بودن (Long Take/Extended Scene) این سکانس میان مایا و سمر یک کارکرد روان‌شناختی کلیدی دارد:

کاهش گام‌به‌گام دفاع‌های روانی: رابطه‌ی جنسی طولانی به شخصیت‌ها و مخاطب اجازه می‌دهد تا از مرحله‌ی «کشش اولیه» عبور کرده و وارد لایه‌های عمیق‌تری از آسیب‌پذیری (Vulnerability) شوند. نمایش طولانی‌مدت تنفس، تماس پوست با پوست و تغییر ریتمِ حرکت بدن‌ها، نشان‌دهنده‌ی فرآیند فروپاشی تدریجی دیوارهای دفاعی مایا و سمر در برابر یکدیگر است.
برهنگی به عنوان تسلیم مطلق روحی: نمایش واضح و بی‌پرده‌ی سینه‌ها در این سکانس، نمادِ «شفافیت» است. در روان‌شناسی شهوانی، پستان زن اغلب به عنوان نمادی از تغذیه، امنیت و صمیمیت اولیه شناخته می‌شود. وقتی دو زن سینه‌های برهنه‌ی خود را در تماس نزدیک با هم قرار می‌دهند، این عمل فراتر از یک محرک جنسی، به یک امضای روان‌شناختی مبنی بر پذیرشِ تمام‌عیار هویت و بدن یکدیگر تبدیل می‌شود.

۲. دیدگاه لزبین: پویایی حس، تقابل تفاوت‌ها و اصالت رابطه (Female Gaze)

رابطه لزبین میان مایا و سمر واجد پویایی‌های هویتی بسیار قوی است، به‌ویژه با توجه به پس‌زمینه‌های شخصیتی یا فرهنگی متفاوتی که نام‌های آن‌ها (یک نام غربی و یک نام خاورمیانه‌ای/شرقی) به ذهن متبادر می‌کند:

تمرکز بر لذت دوجانبه (Reciprocity): در سینمایی که تحت تأثیر «نگاه مردانه» (Male Gaze) است، سکس لزبین معمولاً سریع، فانتزی و با هدف تحریک بیننده‌ی سوم شخص طراحی می‌شود. اما در این فیلم، شدت و حرارتِ طولانی‌مدت صحنه نشان می‌دهد که این قاب تحت تسلط «نگاه زنانه» (Female Gaze) است. تمرکز بر روی لذتِ سمر و مایا از بدن‌های یکدیگر است؛ یک سیستمِ چرخشی از دادن و گرفتنِ لذت که در آن هیچ‌کدام مفعولِ محض یا فاعلِ محض نیستند.
آمیختگی هراس و اشتیاق: شدت (Intensity) بالای سکانس نشان‌دهنده‌ی نیروی انباشته‌شده‌ی اشتیاقی است که احتمالاً قبل از این لحظه به دلیل موانع درونی یا بیرونی سرکوب شده بود. این سکس، انفجارِ رهایی از آن سرکوب است.

۳. تداخل اِروتیسم و کاتارسیس عاطفی (Erotic Catharsis)

از منظر روان‌شناسی شهوانی، وقتی یک صحنه جنسی شدید و طولانی توصیف می‌شود، معمولاً نشان‌دهنده‌ی یک کاتارسیس (تخلیه روانی/هیجانی)بزرگ است.

مایا و سمر از طریق این رویارویی جسمانی، پناهگاهی در برابر تنهایی، اضطراب‌های وجودی یا بحران‌های شخصی خود می‌سازند. حرارتِ بالای رابطه، مکانیسمی است که مغز آن‌ها برای فرار از دنیای واقعی و غرق شدن در «لحظه‌ی حالِ مطلق» انتخاب می‌کند. بدن در اینجا به عنوان زبانِ ترجیحیِ روان عمل می‌کند؛ جایی که کلمات از بیان حجمِ عشق، تعلق یا سردرگمی عاجز می‌مانند، صمیمیتِ شدیدِ فیزیکی جایگزین می‌شود.

نتیجه‌گیری

فیلم “Maya & Samar” (2025) از طریق بازی بی‌پروا و عمیق نیکولت پیرس و آماندا بابایی ویرا، یک اِروتیسمِ اگزیستانسیال و لزبین (Existential Lesbian Eroticism) را به تصویر می‌کشد. سکانس جنسی آن‌ها با نمایش صریح برهنگی و تمرکز بر جزئیات صمیمیت، به یک بیانیه روان‌شناختی درباره‌ی قدرتِ لمس و ضرورتِ اتصال دو انسان در عمیق‌ترین سطحِ ممکن تبدیل می‌شود.

Nicolette Pearse and Amanda Babaei Vieira engage in a lesbian sex scene in the movie “Maya & Samar” which was released in 2025. The sex scene is long and intense, with breasts fully visible.