نامه‌ای به #زبان_فارسی از حدود ۶۰۰ سال پیش، از حاکم کُردِ منطقه بِدلیس (در ترکیۀ امروزی) به سلطان مراد دوم و پاسخ نامه به زبان فارسی از این سلطان عثمانی به آن حاکم کُرد:

نامه‌های تاریخی به زبان فارسی از حاکمان کرد منطقه بدلیس به سلطان مراد دوم عثمانی (قرن ۱۵ میلادی) و پاسخ‌های آنها وجود دارد، اسناد مهمی که نشان دهنده روابط سیاسی، دیپلماسی و تسلط زبان فارسی به عنوان زبان رسمی دربار و مکاتبات نخبگان منطقه در آن دوران است، مانند نامه‌نگاری‌های 

«امیر شرف‌الدین بدلیسی» یا «بدرالدین» با سلاطین عثمانی، که غالباً در متون تاریخی مانند «شرف‌نامه» (اثر خود امیر شرف‌الدین) ثبت شده‌اند و نمونه‌های عالی از نثر فارسی دوره تیموری و صفوی (پیش از صفوی‌ها) به شمار می‌روند.

نمونه‌ای از سبک و محتوای احتمالی:

• فرستنده: حاکم کرد، مثلاً امیر شرف‌الدین بدلیسی
• مخاطب: سلطان مراد دوم (سلطان عثمانی)
• موضوع: ابراز وفاداری، درخواست کمک، گزارش اوضاع منطقه، یا مذاکره بر سر مرزها.

مثال (بر اساس سبک آن دوران):

• “عالیجاه، سلطان معظم، ظل‌الله، وارث عهد، مراد خلدالله سلطانه! از درگاه بنده‌نواز حضرت حق، به عرض می‌رساند بنده‌ی بی‌مقدار شما، شرف‌الدین، حاکم متواضع بدلیس، با سرور و شادمانی از رسیدن نامه‌ی مبارک و الطاف بی‌دریغ آن سلطانِ عالیمقام آگاه شد… التماس دارد که سایه‌ی کرم شما بر این بنده مستدام باد و از فیض وجود آن عالیقدر فیض یابد…”.

پاسخ سلطان مراد دوم (نمونه):

• سلطان در پاسخ، با لحنی رسمی و حاکمانه، از وفاداری حاکم کرد تقدیر کرده، وعده حمایت داده و بر لزوم اطاعت کامل تأکید می‌کرده است:
• “اما بعد، نامه‌ی شرف‌الدین رسید و از اظهار اخلاص و ارادت آن امیر دلیر مسرور گشتیم. بداند که ما از اولیای دولت عثمانی بر وی شفقت داریم و او را از دوستان خود دانیم. هرچه فرموده به عرض رسانده و اطاعت او را بر خود لازم شماریم. به سلامت باش و به وظایف بندگی کوش”.

این نامه‌ها نه تنها نشان‌دهنده قدرت زبان فارسی در دیپلماسی شرق آن زمان است، بلکه نشان از ارتباطات پیچیده میان کردها و دولت عثمانی در دوره پیش از ظهور دولت صفوی دارد.