شفاعت زن در عرشه کشتی


ویلیام اِتی (William Etty؛ مارس ۱۷۸۷ – نوامبر ۱۸۴۹) یک نقاش انگلیسی بود، شهرت او بیشتر به دلیل نقاشی‌های برهنه اوست. ویلیام اتی در ۱۰ مارس سال ۱۷۸۷، در فیسگیت، یورک به دنیا آمد. وی فرزند هفتم متیو و استر آیتی بود. ویلیام جوان استعداد هنری خویش را از سنین کودکی نشان داد. از ۴ سالگی در مدارس یورک حضار شد و در ده سالگی به آکادمی آقای هال در پوکلینگتون فرستاده شد. در سال ۱۷۹۸ و مطابق با خواست پدرش، آیتی کارآموزی چاپگری در کینگستن هال شد ولی در عین حال در اقات فراغت به نقاشی می‌پرداخت. او در تاریخ ۲۳ نوامبر ۱۸۰۵ با هدف ورود به آکادمی سلطنتی هنر به لندن نقل مکان کرد.

فرشته در حال نابودی و شیاطین شیطانی در قطع عیاشی های شریر و ناعادلانه ، همچنین با نام فرشته در حال نابودی و اهریمنان كه انتقام الهی را از شریر و معتدل وارد می كنند و به عنوان تخریب معبد رذیله ، یک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم توسط هنرمند انگلیسی ویلیام اتی است که اولین بار در سال 1832 به نمایش گذاشته شد. اتی با نقاشی های برهنه مشهور شدند و به دلیل بی مزه بودن ، بدحجابی و عدم خلاقیت شهرت پیدا کردند. او با “فرشته در حال نابودی” امیدوار بود که منتقدان خود را با یک مقاله آشکار اخلاقی رد کند. این نقاشی 127.8 سانتی متر در 1011.9 سانتی متر (50 در 40 اینچ) است و یک معبد کلاسیک را نشان می دهد که مورد حمله یک فرشته در حال نابودی و گروهی از شیطان قرار دارد. بعضی از انسان ها مرده یا بیهوش به نظر می رسند ، برخی دیگر فرار می کنند یا علیه دیمون ها مبارزه می کنند.

هنگامی که فرشته ویرانگر برای اولین بار در سال 1832 به نمایش درآمد ، به دلیل درخشش فنی بسیار مورد ستایش قرار گرفت ، اما منتقدان در مورد موضوع اختلاف نظر داشتند. برخی از ترکیب پررنگ آن از ترس و زیبایی را ستودند. دیگران از موضوع آن به عنوان نامناسب انتقاد کردند و اتی را به دلیل هدر دادن استعدادش تنبیه کردند. همانطور که اتی امیدوار بود ، این نقاشی درک منتقدان از او را تغییر داد. برخی آن را به منزله نشان دادن اعماق دیده نشده قبلی می دانستند ، برخی دیگر آن را انصراف از کار قبلی خود می دانستند. هنری پین که سفارش ساخت این نقاشی را داده بود ، آن را در سال 1854 به سر جوزف ویتورث فروخت. ویتورث آن را در سال 1882 به گالری هنری منچستر اهدا کرد ، جایی که باقی مانده است.

جوانی در سراشیب و لذت در Helm توسط The Morning Chronicle توصیف شد “” علاقه به چیزی که قبلاً آرزو داشتیم یک کلاسیک باشد ، اما اکنون دیگر متقاعد شده ایم ، یک ذهن سخیف است “.
ویلیام اتی ( 1787–1849) ، هفتمین پسر نانوایی و آسیاب یورکی ، در ابتدا در هول چاپگر شاگردی بود ، اما با اتمام دوره هفت ساله کارآموزی خود در سن 18 سالگی نقل مکان کرد به لندن برای تبدیل شدن به یک هنرمند. وی که به شدت تحت تأثیر آثار تیسیان و روبنس قرار داشت ، به دلیل نقاشی چهره های برهنه در محیط کتاب مقدس ، ادبیات و اساطیر مشهور شد. بسیاری از هم سن و سالان او بسیار او را تحسین کردند و او در سال 1828 به عنوان آکادمی سلطنتی کامل پیش از جان کانستابل .

بین سالهای 1820 و 1829 اتی 15 نقاشی را به نمایش گذاشت که 14 نقاشی برهنه را به نمایش گذاشت. در حالی که برخی از نقاشی های برهنه توسط هنرمندان خارجی در مجموعه های خصوصی وجود داشت ، انگلستان سنتی در نقاشی برهنه نداشت و نمایش و توزیع مواد برهنه به مردم از زمان اعلامیه سال 1787 برای دلسرد شدن معاون سرکوب شد. اتی اولین هنرمند بریتانیایی بود که در زمینه برهنه تخصص داشت و واکنش طبقات پایین به این نقاشی ها باعث نگرانی در سراسر قرن نوزدهم شد. اگرچه پرتره های او از برهنگی های مردانه به طور کلی مورد استقبال قرار گرفت ، بسیاری از منتقدان تصاویر مکرر او را از برهنگی زنان به عنوان ناشایست محکوم کردند. جوانان بر روی ساق و لذت در Helm اتی ، که در سال 1830 به اتمام رسید و در سال 1832 به نمایش درآمد ، انتقادات شدیدی را به دلیل ماهیت ظاهری اغواگرانه و نفسانی خود جلب کرد ، و باعث شد The Morning Chronicle اظهار نظر کند “[اتی] نباید با فانتزی ناخواسته پافشاری کند و به دنبال طبیعت در حفره های مقدس خود باشد. او یک طراح کوشا و یک رنگ آمیزی زیبا است ، اما او ذوق و عفت و عفت کافی را ندارد تا بتواند روی حقیقت برهنه گام بردارد.”

اتی که با حملات مکرر The Morning Chronicle به بدقولی ظاهری ، سلیقه ضعیف و کمبود خلاقیت خود روبرو شد ، تصمیم گرفت اثری را تولید کند که ثابت کند خطرات مخالفانش است. نتیجه آن فرشته در حال نابودی و شیاطین شیطانی بود که موجبات قطع عیاشی های شرور و معتدل را فراهم کردند.

فرشته در حال نابودی توسط هنری پین از لستر در سال 1822 و با قول 60 گینه به سفارش وی ساخته شد. (در شرایط امروز حدود 5800 پوند) وقتی کامل شد. پین در خلق قطعه به اتی آزادی کامل داده بود ، اما اتی کم کاری در این زمینه انجام داده بود تا اینکه ، متأثر از انتقاد The Morning Chronicle ، تصمیم گرفت که به موضوع بازگردد و آن را در سال 1832 تکمیل کرد. همانطور که اتی برجسته تر شد در این بین ، پین برای این قطعه 130 پوند (در حدود امروز 12000 پوند) به او پرداخت. تصور می شود که این اثر با الهام از آثار جان میلتون و الکساندر پاپ ، توسط میکل آنژ آخرین قضاوت و احتمالاً توسط انقلاب فرانسه در سال 1830 ، که در آن اتی در هنگام سفر به پاریس برای تحصیل در لوور گیر افتاده بود. این موضوع موضوعی بود که اتی به ویژه به آن نزدیک می گفت ، می گفت که او “تمام روح” خود را در این قطعه قرار داده است.

ترکیب

فرشته در دود جمع شده و آماده اند تا صاعقه ای بیندازند.
فرشته در حال نابودی <384>یک اثر بصیر است که به جای صحنه ای از تاریخ ، ادبیات یا اساطیر ، یک صحنه کاملاً خیالی را به تصویر می کشد. ابعاد آن 127.8 سانتی متر در 1011.9 سانتی متر (50 در 40 اینچ) است ، و یک معبد تخیلی <264>کلاسیک را به تصویر می کشد. این معبد و سرنشینان آن مورد حمله یک فرشته نابود کننده و گروهی از دایمون قرار دارند که در حال ربودن سرنشینان انسانی آن هستند. فرشته خودش در دود در مرکز تصویر پیچیده شده است. با نابودی یک طرف معبد ، آماده است یک <8>رعد و برق را منفجر کنید. در زیر فرشته ، دیمونها به گروهی متشکل از 25 شکل نیمه برهنه انسان حمله می کنند. هر انسانی در موقعیت متفاوتی نشان داده می شود و وحشت را متفاوت بیان می کند و هر یک از آنها عمداً با رنگ های کمرنگ تر از آنهایی که اتی معمولاً برای نشان دادن مرگ و رنگ پریدگی استفاده می شود ، رنگ آمیزی می شود. مانند اکثر آثار اتی ، این ارقام مجموعه ای از تصاویر مدلهای استودیویی است که بعداً برای جلوه ای نمایشی ترتیب داده شده اند ، نه اینکه به صورت گروهی نقاشی شوند.

در سمت راست نقاشی ، دیمن ها زنان وحشت زده را می کشانند دور. زنی که در گوشه پایین سمت راست قرار دارد ، با دیدن احساس گناه وحشتناک در صورتش ، شعله های آتش را که در چشم شکارچی او را نگه می دارد ، می بیند. در پشت سر او ، زنان دیگر بدون اینکه بیهوش شده باشند با ناخنک های دایمون مبارزه می کنند یا بیهوش می شوند.

در مرکز پیش زمینه ، تصویری با الگوی Caius Gabriel Cibber ‘s Raving Madness مدل شده است ، که در آن زمان یکی از دو مجسمه با بنای یادبود بالای ورودی بیمارستان بتلم (“Bedlam”) بود و یک بنای مشهور و نماد جنون لندن بود. این شکل زنجیر شده در عذاب و تلاش برای فرار از پیوندهایش پیچیده است ، در حالی که یک دیمن یک انتهای زنجیره را می کشد. در کنار این دیوانه یک قمارباز بیهوش یا مرده قرار دارد ، برنده های او در کنار او روی زمین پخش می شود.

یک دایمون یک دیوانه زنجیر شده و پر زرق و برق را به سراسر بدن یک قمارباز می کشد ، در حالی که چهره های مبهوت در پس زمینه برای دیدن تخریب تبدیل می شوند.

شرابخوار وحشت زده و آگاه از سرنوشتی که در صورت باقی ماندن در انتظار اوست اما بیش از حد مست برای فرار ، ژست Barberini Faun .
را در پشت تصاویر مرکزی دیوانه ، دیمون و قمار باز می کند ، گروهی از مردم قرار دارند که تازه فهمیده اند چه اتفاقی می افتد. یک شکل مرد با رنگ قرمز کلاه فرگیایی (نمادی از انقلاب های فرانسه و آمریکا) با بازوی خود به دور کمر یک شکل زن (که به عنوان باقالی شناخته شده توسط سارا برنژ دانشگاه یورک). شکل زن چشمانش را سایه می زند ، یا در برابر روشنایی فرشته است یا برای جلوگیری از وحشت پیش روی او.

در سمت چپ نقاشی ، در پس زمینه ، ساختار معبد در پی مسیر فرشته خرد می شود و می سوزد ، در حالی که چهره ها در مراحل مختلف برهنه شدن از شکارچیان نزدیک می شوند. در پیش زمینه ، یک مرد مست وقتی که سرش را می چسبد از حالت باربرینی فاون تقلید می کند ، آنقدر هوشیار است که اگر فرار نکند اما بیش از حد مست برای فرار کند ، به سرنوشت خود پی می برد.

نقاشی اجساد دروغ در حالت های مختلف لباس پوشیدن. فرشته در حال نابودی اندکی پس از سفر اتی به پاریس که در آن از ابتدا شاهد انقلاب ژوئیه بود ، رنگ آمیزی شد و دید و بوی مردگان در خیابان تأثیر زیادی بر او گذاشته بود. اجساد انباشته شده در فرشته در حال نابودی احتمالاً مستقیماً از حوادثی که اتی در فرانسه شاهد آن بوده و شاید هم از اپیدمی وبا که در سال 1832 هزاران نفر را در لندن کشته ، الهام گرفته شده اند.

پذیرش
فرشته در حال نابودی برای اولین بار در نمایشگاه تابستانی آکادمی سلطنتی در سال 1832 به نمایش درآمد. این بلافاصله باعث ایجاد علاقه و انتقادات عمومی شدیدی شد و با سقوط لعنتی مقایسه شد توسط پیتر پل روبنس ، میکل آنژ آخرین حکم و “خیالات ترسناک Breughell”.

ما به ویژه آرزو می کنیم که یکی از آقایان بالای آقای اتی و برآورد شایسته ، تنها آنچه را که می خواهد سلیقه عمومی را در اخلاق و همچنین هنر بهبود بخشد ، به جهانیان می دهد … و وقتی “فرشتگان نگهبان” وی و دیگر آثار آن طبقه را به یاد می آوریم ، هیچ ضرری برای نقل قول نداریم. اقتدار ، هنگامی که ما خود را در برابر او داریم ؛ و با احساس پشیمانی از چنین آثاری برگردید زیرا برخی از آنها این سال و شخصیت آخر را به نمایش گذاشته است. حتی “شیاطین و فرشتگان در حال نابودی” اگرچه به نظر می رسد که به یک امر اخلاقی اشاره دارد ، اما تا حدودی یک اثر پانتومیمیک است و برای تحریک هر ایده دیگری به غیر از ایده هایی که ما می خواهیم ببینیم تولید شده توسط هنر محاسبه شده است.


اگرچه این نقاشی به عنوان یک موفقیت فنی جشن گرفته شد ، اما برخی از منتقدان در مورد تأثیر صحیح اخلاقی مطمئن نبودند. كتابخانه هنرهای زیبا از كیفیت “پانتومیمیك” خود انتقاد می كرد ، كلی كه آن را “برای برانگیختن هر ایده دیگری غیر از ایده هایی كه می خواهیم ببینیم تولید شده توسط هنر است” محاسبه می كرد ، در حالی كه مجری از تصویر گله كرد. در مورد زنانی که مورد حمله قرار گرفته اند ، با این استدلال: “آقای اتی نباید با این رفتار خشن و بی ادبانه با جنس جوان رفتار کند. ما در حق وی شک داریم که یکی از آنها را به دست یک دیو بگذارد ، حتی کمتر از آنکه آنها را تحویل دهد به درک نابودکنندگان. “تایمز گفت ،

ما تصدیق نمی کنیم که بفهمیم چه طبقه ای از ترکیبات است که نه از تاریخ و نه از شعر سرچشمه می گیرد – بدون شک آقای اتی این کار را می کند. اما تا آنجا که ما می توانیم تصویر او را درک کنیم ، که بسیار قابل درک تر از زبان او است ، این نشان دهنده تعدادی از شیاطین جسمی است که از خانمها به دلیل طولانی ماندن بیرون عصبانی به نظر می رسند و آمده اند تا آنها را به خانه ببرند بر این اساس

و از اتی به دلیل “شیوه ای کند” و “سو ab استفاده از هدایای غنی خود و [هدر دادن] وحشی و بی معنی آنچه ممکن است مقهور اهداف بسیار شایسته تری شود” انتقاد کرد. علی رغم این ، همان منتقد اذعان کرد که “کار فوق العاده قدرت است” و “چهره ها با مهارت نفیس ترسیم می شوند ، گروه بندی بسیار تحسین برانگیزی وجود دارد ، و با این وجود ترکیب شده است تا یک تصویر کامل ارائه دهد ، و رنگ آمیزی نیرومند و هماهنگ است.” در سطح برجسته. “

دیگر منتقدان تعبیر غیر معمول اتی از تصاویر مذهبی آخرالزمانی ، توانایی او در دادن شخصیت ها و اشکال مجزا به شیاطین منفرد و قربانیان آنها ، و زنده بودن تخیل او را تحسین می کنند. مورنینگ پست به ویژه توانایی اتی را در انتقال “خلقت تصور شده و بر روی بوم با تمام خشم الهام شاعرانه” با ترکیب “روح بی روح یک طرح” با “برداشت قدرتمند از یک تصویر تمام شده” ستود. منتقد برجسته هنری ویلیام پائولت کری (نوشتن با نام “ریدولفی”) قهرمان “فرشته ویرانگر” و به ویژه توانایی اتی در تعادل زیبایی ، وحشت و ترس بدون سقوط در بی مزه شد. کری اتی را به عنوان اثبات برابری سنتهای هنری انگلیس با سایر سنتهای جهان ، و “فرشته در حال نابودی” را شاهدی بر “لطف و روح بازخرید” اتی دانست. دشمنان دیرینه اتی در The Morning Chronicle در نقاشی حمله چندانی پیدا نکردند ، در بررسی آنها آمده است که “قسمت بالای تصویر استادانه ، بزرگ و زیبا است. قسمت پایین نه چندان خوب ، اما برخی از چهره ها قابل تحسین هستند عمل و نقاشی خوب. ” محدودیت The Morning Chronicle باعث شد كه كری اظهار نظر كند كه آنها در “سكوت حسادت آمیز” به سر می برند.

ویلیام اتی در سال 1844
علیرغم برخی انتقادها ، فرشته در حال نابودی نحوه ادراک توسط اتی توسط منتقدان را تغییر داد. آنها معمولاً آثار اتی را به عنوان بینشی در ذهن او تلقی می كردند ، عموماً با هدف بی اعتبار كردن وی به دلیل انحرافات جنسی مفروض. در مواجهه با قطعه ای که به وضوح برای انتقال یک درس اخلاقی در نظر گرفته شده بود ، بسیاری از همین منتقدان احساس می کردند که اتی ماهیتی اخلاقی تر از آنچه قبلاً اعتقاد داشتند نشان داده است. بسیاری صریحاً فرشته در حال نابودی را به عنوان وزنه ای معادل برای نقاشی های برهنه ای که اتی برای آنها مشهور بود ، یا حتی نمایشی از توبه خود اتی به خاطر یا انصراف از کارهای قبلی خود می دانستند. مجله فریزر این نقاشی را “خطبه ای” توصیف کرد. به ستایشگران [اتی] … جایی که او به احترام شاعرانه همجنسگرایان و جلالهایشان عدالت شاعرانه ای را تحمیل می کند ، از این رو عیاشی های آنها شکسته می شود ، و آنها بیشتر از همه با عجیب و غریب مانند آن آقای کوچک دون خوان با ظاهری ناخوشایند از بین می روند brawny devils “.

Legacy
بعد از 1832 ، اتی بیش از 80 نقاشی دیگر را در نمایشگاه تابستان به نمایش گذاشت. او همچنان یک نقاش برجسته برهنه بود ، اما از این زمان آگاهانه تلاش کرد تا دروس اخلاقی را منعکس کند. با این حال ، از نظر اکثریت ، او یک پورنوگراف باقی ماند. چارلز رابرت لسلی اندکی پس از مرگ اتی مشاهده کرد که “[اتی] خود ، با اندیشیدن و معنای هیچ شیطانی ، از نحوه ارزیابی آثار وی توسط ذهن بزرگتر آگاهی نداشت”. اتی در زندگی خود از نظر تجاری موفق بود و با مرگ خود 17000 پوند (به عبارتی حدود 1 میلیون و 800 هزار پوند) به دست آورد.

اتی در سال 1849 درگذشت و کار او از محبوبیت کوتاهی برخوردار شد. با گذشت زمان علاقه به او کاهش یافت و در اواخر قرن نوزدهم هزینه تمام نقاشی های او به زیر قیمت اصلی خود رسید. هنری پین در سال 1854 فرشته در حال نابودی را به قیمت 770 گینه (به عبارتی حدود 76000 پوند) به سر جوزف ویتوورث فروخت که وی آن را در سال 1882 به گالری هنری منچستر اهدا کرد ، جایی که باقی مانده است . این نقاشی به عنوان بخشی از گذشته نگاری عمده کارهای اتی در گالری هنری یورک در سالهای 2011–12 به نمایش گذاشته شد.

سایمون و ایفیژنیا از میلاس یکی از معدود آثار بعدی است که تحت تأثیر “فرشته ویرانگر” قرار دارد.
از آنجا که اتی به سرعت از مد افتاد ، آثار او تأثیر چندانی بر بیشتر نقاشان بعدی نداشت. ویلیام ادوارد فراست ستایشگر بزرگ اتی بود و Una Frost Una Alarmed by Fauns (1843) و Una and the Wood Nymphs (1847) در نمایش گروهی از نیمه به یک فرشته ویرانگر بدهی آگاهانه دارند. چهره های دیمونیک و انسانی روکش شده ، همانند کارهای اولیه جان اورت میلاس Cymon and Iphigenia (1848). با محبوبیت ناپذیرتر شدن سبک اتی ، هنرمندانی که از او تقلید کرده بودند ، به غیر از فراست ، خیلی زود این سبک را کنار گذاشتند. لئونارد رابینسون ، زندگینامه نویس اتی ادعا می کند که نقاشی های بعدی پری ریچارد داد ، که اغلب نشان می دهد جمعیت زیادی از موجودات افسانه ای در حال آمیزش با انسان هستند ، تحت تأثیر اتی قرار گرفتند اما قبول می کند که پدر احتمالاً بیهوش بوده است تأثیر اتی در سبک او.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *